”Ben çocuklara inanıyorum.Bu yüzden umutluyum.Ben çocuklara inanıyorum.Bu yüzden de mutluyum!”

15 Mart 2018 Perşembe

Öfke üzerine belirlemeler…







Faiz Cebiroğlu

Öfke, umuttur. Umut, öfkedir.

Öfke olmadan umut olmaz. Umutsuz öfke, hiç olmaz.

Öfke nedir?

Öfke, bana göre, içsel bir kudrettir. İnsanın derinliklerinde bir ateş gibi yanar. Derinliklerde ateş gibi yanan öfke, insanda bir denge, bir harmoni yaratıyor. Denge ve harmoni, öfke aracılığı ile, kendi sınırlarımızı tanımaya ve bilmeye vesile oluyor. Bu bağlamda, öfkeli olalım ve öfkeli olmaktan korkmayalım, diyorum. Öfkemiz, içte kalmasın, ezilmesin. Yani, öfkemiz, dışa vursun, demek istiyorum.

Öfkemiz, dışa vursun. İnsanın öfkesi, ezildiği zaman, insan vücudunda semptom (hastalık belirtileri) oluşuyor. Oluşan bu semptomlar, insan vücudunu, pasifleştiriyor. Uyutuyor.

Öfkemiz, dışa vursun, vücudumuz sağlıklı kalsın. Öfkemiz, dışa vursun, umudumuz canlı kalsın.

Dışa vuran öfke, umut içindir.

Öfke ve umut, burada, iç-içe geçiyor. Bileşke gibidir. Biri olmadan diğeri olmuyor.

Öfkesiz umut, olmaz. Umutsuz öfke, hiç olmaz.

Umutlu olmak için, derinliklerimizde bulunan öfkeyi, önplana çıkarmak gerekiyor. Dışa vurmak gerekiyor.

Öfkeler var...Öfkeler var. Geçmişte kalan öfkeler var. Yeni oluşan öfkeler var. Hepsi, öfkedir ve patlamaya hazır haldeler.

Geçmişe dair öfkelerin varsa, bunları derinliklerden hemen çıkar, dışa vur ve hemen patlasınlar! Bunlardan kurtul! Bu, vücudun tekrar bir dengeye, bir harmonik oluşuma ve kendi doğasına dönüşmesi oluyor. Öfke. budur.

Öfke, bir iç-güçtür. İç güç olan öfke, insanlarda bulunan en büyük değerdir. Bu değeri ”kalpten” ifade ettiğin zaman, umut, eşikte demektir.

Korkmadan, öfkemizi dışa vuralım.

Korku, öfkemizin dışa vuruşunu engellemesin. Korkup, öfkeyi içte ezmek, insani sorumluluklardan kaçmak, demek oluyor.

İç kudret olan öfkemizi, korkmadan ifade edelim. Umut içindir.
Öfke, umuttur.

Umut ta öfkedir.

Öfkesiz umut olmaz, umutsuz öfke hiç olmaz!
Devam ediyorum.

Öfke varsa, umut ta vardır. Öfke ve umut: duyguları kelimelendirmek oluyor.

İnsan, duygudur. Dört duygudur: Öfke, sevinç, korku ve yas. Bunlara, psikolojide, temel duygular diyoruz. Her insanda vardır ve koşullara göre bu duygular kendilerini değişik şekillerde kendini gösterirler: dışa vururlar.

Tepki gösteriyoruz: Öfkedir. Yaşadığımız olumsuz ortamın koşullarına, ya da bizleri yöneten sisteme karşı bir tepkidir. Bu bağlamda öfke, haksızlığa, eşitsizliğe...karşı bir başkaldırıdır. Bu anlamda öfke, bizlere, hayatı çekilmez hale getirenlere karşı bir isyandır.

Öfke, umut için başkaldırıdır. Başkaldırı, umut içindir! Umut, bizdedir. Umut, duygularını korkusuzca dışa vuran insandadır. İnsan var oldukça, umut ta vardır.

Umutlu insan, sorgulayan insandır: Nasıl bir toplum? Bu toplumun insana bakışı nedir? İşte umutsuzluğa karşı umut, burada saklanmaktadır. Burada umut: duruşumuz, topluma ve insana karşı olan bakışımızı ifade ediyor. Burada umut: Eşitlik, ortaklık ve özgürlük değerlerini tasvir ediyor.

Öfkeli ve umutlu insan, sorgulayıcıdır: Umudu geliştiren dil nedir? Umutsuzluğu durduran dil nedir? Cevap mı, vardır:

Umudu geliştiren dil:

Bir: Duygularım anlamlı ve değerlidir.

İki: Sosyal bir insan olarak, insanlarla olan ilişkilerim çoktur ve çok önemlidir.

Üç: Tarihimiz, yaşam tarihimiz bir insan olarak ve nitelik olarak çok önemlidir.

Dört: Gelecekten umutluyum.

Beş: Umut, bizdedir. Umut, bitmez.

Umudu yok eden dil:

Bir: Duygularımın anlamı ve önemi yoktur.

İki: Zaten duygularım yok edilmişti. Duygularım yoktur.

Üç: Yapacak bir şey kalmadı.

Dört: Gelecekten umudumu kesmişim...

Yazımı bitiriyorum.

Öfkeli ve umutlu insan, sorgulayıcıdır: Dilimiz, öfkeli ama umutlu dilidir. Umut, insandadır. Umut, yaşayan insandadır.

Yaşam mı, durmaz. Umut, tükenmez. Umutsuz öfke olmaz. Umutsuz insan olmaz.

Öfkeliyiz, zira umutluyuz.

Öfkemiz, umutlu olmak içindir...

19 Şubat 2017 Pazar

Haber, haber kûllü haber!




Faiz Cebiroḡlu

12 Eylül 1980. Faşizm. Bazen daḡlarda, bazen de zeytinliklerde saklanıyorduk. Jandarmalar iki de bir köyü basıyor: ”Firari teröristler  varmış bu köyde. Neredeler diye?” soruyorlardı. Böylesi bir ortamda, anadilini konuşmak yasak! Kürtçe yasak. Arapça yasak. Türkçe dışında, her dil yasak. Islık çalmak dahi yasak.

Aradan bir iki hafta geçmiyor. Genelge var: ”Herkes Türkçe öḡrenecek. Tüm Türkiye’de eḡitim seferberliḡi başlatılmış…” diye, köy muhtarı haber veriyor. ”Zorunludur” diyor. ”Herkes, kadın / erkek, Türkçe öḡrenecek”diyor.

Türkçe kursları başlatıldı. Antakya, Dursunlu köyünde. Akşamları ve ilkokulda.

Kurslar,  6 ay sürdü. Kimse Türkçe öḡrenemedi. Bir kaç Türkçe sözcük öḡrendiler. Bu kadar. Yazı dili mi, zaten yok. Arapça yazı dilleri de yok.

Bir gün, Antakya, Dursunlu / Mansurgiller kahvesinde çay içerken, yanıma,  kursa gidenlerden birisi geldi. Ali Baajur!

”Faiz, senin Türkçen çok iyi imiş, senden öḡrenmek istiyorum: ”Özne nedir? Nesne nedir? Fiil nedir….”

Ben de, bunları , nereden duydun, Ali?

”Türkçe kursuna gidiyorum da, oradan duydum!” dedi.

Hemen bir kâḡıt buldum ve bir cümle yazdım: Bak bu öznedir. Bu fiildir. Bu nesnedir….”

Dinledi, dinledi…. Kalktı gitti.

Zaman akıp giderken, çarşaf lakaplı bir dost, evimize kadar gelmiş ve baḡırıyor:

”Fevzi, Fevzi!!!...”

Abim Hayrettin,  kapıyı açıyor.Ne var?

”Türkiye İşçi Partisi’ni eleştiriyorlar, Fevzi’yi de eleştirdiler. Benim zoruma gitti. Gelse, onlara gereken dersi verir…”

Ben de, duydum. Hemen,  ”çarşaf” lakaplı arkadaşla, kahveye indim. Zaten evimizden 5 dakika uzakta!

Bir baktım, Acilciler var. Emeḡin Birliḡi var. Aynı köyden ve sınıftan arkadaşlarım. Yanlarına oturayım dedim. Birisi baḡırdı, Ali Baajur:

”Fevzi, Fevziiii!”

Elinde bir gazete var, Hürriyet ve  ters tutmuş. Ve bana, ”Bak Fevzi, gazete budur: Haber, haber, kûlli haber!....”

Ben de, ”gerçekten Türkçe öḡrenmişsin! Yahu, daha fazla rezil olmadan, gazeteyi doḡru tut ki,  seni gören de, Türkçe öḡrendiḡine inansın!” dedim.

Acilci ve Emeḡin Birliḡi masasına gideyim dedim. Bana:

“Yahu Fevzi, bana, özne, nesne ve fiili tekrar anlatır mısın?” Diye sordu.

Aradan yıllar geçmiş ve ben de bu anıyı yazmş oldum.

Evet, ”haber, haber kûlli haber!”

21 Haziran 2016 Salı

Danimarka’ya yaz geldi!



Günce 1:

Danimarka’ya yaz geldi!

Faiz Cebiroğlu

Danimarka’ya yaz geldi. Gökyüzüne baktım, tek renk: Mavi. Denize baktım, tek renk: Masmavi. Deniz sahiline baktım, elvan elvan: Çok renkli.

Gözyüzü ve deniz, birbirlerinden almış renklerini, mavileşmişler: Tek renkli. Plajda insanlar, sahilden ve kumsaldan almış renklerini, elvan elvan olmuşlar: Çok renkli.

Kırmızı saçlı küçük kız, sarı giyinmiş annesine soruyor:

”Gökyüzünde tek renk var, mavi. Yaz mı  geldi, anne?”
Annesi:

”Martılara bak, nasıl da dans ediyorlar. Danimarka’da, martılar, , havada ve deniz üzerinde dans ederlerse, yaz gelmiş demektir.”

Annesine baktım. Güldüm. Yürüdüm. Güneşe baktım: Kızın kırmızı saçını, annesinin sarı giyimi ile karıştırdım: Turuncu yaptım. Güneş te turuncu olmuş bugün!

Yürüdüm. Kumsalda. Deniz kenarında. Kalabalığın olmadığı yere. Gerçekten martılar dans ediyorlar havada, deniz üzerinde.

Deniz suyuna baktım, çok düşük,  çok alçak. Denizde göletler oluşmuş, göletler de sulucan dolu, çırıl-çıplak!

Martılar dans ediyor havada, deniz üzerinde. Çığlık atıyorlar: Solucan var!

Bir martı  dalıp, solucan kapıyor ve  uçuyor güneşe doğru. Havada şarkı söylüyor: Danimarka’ya yaz geldi!

Gökyüzüne baktım, tek renk: Mavi.


Denize baktım, tek renk: Masmavi

Deniz sahiline baktım, elvan elvan: Çok renkli.

Martılara baktım: Havada ve deniz üzerinde dans ediyorlar, tek renkli.

Danimarka’ya baktım: Yaz var!

Yaza baktım: Çok renkli!
-----
Danimarka / 12 Haziran  2016


10 Nisan 2016 Pazar

MHP’ye kayyum atandı!





Faiz Cebiroğlu

”MHP’ye ”kayyum” atandı! ” haberini okuyunca, Türkçe adına tekrar  utandım. Türkçe öğretmenleri, kaldıysa, onlar adına da utandım. Yahu, kayyum nedir,  biliyor musunuz? Arapça ”kayumun” sözcügünü biliyor musunuz?

Kimseyle tartışmadan, ”ebu cehil dilcilere”  yine bir sözcük anlamı vereyim, dedim. Yani ”tarif” edeyim, demek istedim.

Arapçada ”kıyame” var,  ve ” kayumun” var.

Kayyum, kayumundan geliyor ve Türkçe’ye yanlış girmiştir. Türkçeye yanlış giren kayyumun anlamı da,  Türkçede yanlıştır.

Peki, doğrusu, nedir? Kiyame nedir? Kayumun nedir?

El-cevap mı şudur:

- قيم: Türkçe okunuşu: kiyame (kalın k okunuyor): vekâlet eden, oluyor. Bir durumu vekâlet yani idare edecek olana kadar, ”kıyame” oluyor. Yani fiili durum tabiri caiz ise, ”bekçilere” veriliyor.

 - قيوم: Türkçe okunuşu: kayumun (kalın k ile okunuyor) : Sonsuz olmak demektir. Yani Arapça ile, ebedidir.

MHP’ye ”kayumun”  yani ”kayyum” atandı demek, MHP, Allahın sıfatı ile sonsuz ve ebedi oluyor!

Soru mu, şudur: MHP’ye ne atandı?

MHP’ye, Arapçadan Türkçeye geçen, kiyame mi, kayumun mu atandı?

El-Cevap mı, küfür etmek istemiyorum ama her alanda ve dilsel anlamda da ”kavm” yapacağız. Kalkacağız!

Kalktığımızda, ”kiyame” olanlarınız yani sizlere vekâlet edenleriniz, kayumunuzda, yani kayyumunuzda ”ebedi” olacaksınız!

7 Mart 2016 Pazartesi

İntikam sözcüğü...




Faiz Cebiroğlu

Türkiye'de, Türkçede, büyük bir kavram karmaşası yaşanıyor. Bu kavram karmaşasını yapanlar, yalnız sıradan insanlar değil, ünlü yazarlar, sanatçılar, cilt cilt kitap yazan aydınlar; kendilerini Markxist- Leninist olarak tanımlayan örgütler ve örgüt temsilcileri de yapıyor. Türkçenin, yüzde doksanı ”ecnebi” kelimelerden oluşması, böylesi bir kavram karmaşasını daha derinleştiriyor. İşte, Türkçede, karmaşa yaşanılan bir sözcük daha: İntikam sözcüğü. İntikam nedir?

İntikam sözcüğü, Arapçadır: اتقام ya da el-seiru الثأر : Öç alma, hesaplaşma, misilleme, rövanşını alma, acısını çıkarma oluyor.

Arapçada, genellikle, Allahın kutsallığını ihlal edenlere karşı, ”yemin ediyorum: onlardan intikamını alacağım ve onları cezalandıracağım!” anlam ve bağlamında kullanılıyor.

İntikam sözcüğün kökeni, Eski Ahit” yani ”Eski Antlaşma”ya göre, Kitab-i Mukaddes'i oluşturan ve Musevilerin ”Tanah” isimli kutsal kitaptan geliyor. ”Göze göz, dişe diş” intikam sözcüğün en açık tanımı oluyor.

Bu tanım bağlamında, kendilerini solcu olarak lanse edenler, kendilerini Markxist – leninist olarak tanımlayanlar, nasıl oluyor da, bu intikam sözüğünü kullanabiliyorlar? Sorulması gereken soru budur.

Bir insan, aydın insan, devrimci insan, nasıl oluyor da, intikam gibi, ilkel bir sözcüğü kullanarak, ”göze göz, dişe diş” bir mantıkla, ”intikam aldım” ya da ”intikam alacağım” diyebiliyor?

Marxsizxmi-Lenininizmi savunduklarını iddia edenlere de soruyorum: İntikam sözcüğü, hangi Markxsizimde geçiyor?

Davamız ve kavgamız, ”intikam almaksa” sınıf ya da ulusal kurtuluş mücadelesine ne gerek var?

Bir düşünün, cilt cilt kitaplar yazan ve kendini dilci olarak ilan eden, Prof. Dr. Yalçın Küçük dahi, şunları söyleyebiliyor: ”İntikam aldım. İntikam yoldur!”

İntikam gibi ilkel bir sözcüğü kullanmak, bilim adamlarına yakışır mı?
İnsan toplumunun evrim tarihi, sınıf mücadelesi tarihir. Kavgamız, sınıf kavgasıdır.

Sınıf mücadelesi, ilkel bir intikam mücadelsi değildir.

Türkçede yanlış olarak kullanılan ”intikam” sözcüğü üzerinde, kısaca durdum ve bu sözcüğü kullananları da uyarmış oldum. 

26 Şubat 2016 Cuma

Makale sözcüğü..





Faiz Cebiroğlu

Çoğu zaman, ”ecnebi” kelimelerden Türkçeye giren ve Türkçede kullanılan sözcüklere bakıyorum ve hayret ediyorum. Toplumsal bir fenomen olarak, lûgat (لغة), dil ister. Dil, Farsçada yürek oluyor. Lûgat mı geliştireceksiniz, dil ister: Kalptir! Türk Dil Kurumu'nda yer alanlar, ne yazık ki, dilsizdir. Lûgat, dilsizlerle, gelişmez, gelişemez, açıktır. Örnek mi, Türkçedir. Türkçenin gelişmesi bir yana, bulunduğu yerden giderek, geriye gidiyor ve ne yazık ki, ”lûgat” olmaktan da çıkıyor.

Bu girişten sonra, Türkçede kullanılan ”makale” sözcüğünü ele alacağım. Makale sözcüğünün kökeni ve tanımını yapacağım. Başlıyorum:

Bir: Makale, Arapçadır. Kavl (قول ) kökeninden geliyor: Söylemek ve demek oluyor. Ka'lâ (قال): Söyledi, dedi. Yakuvlu (يقول): Söylüyor, diyor. Böylece, Kavl kökeninden, makale (مقالة) çıkıyor: Söylediği gibi, dediği gibi oluyor. Makale, bir konuya dair bir fikri, bir düşünceyi, kısa ve öz bir şekilde, ifade etmek, söylemek ya da yazmak, oluyor. Makale budur ve Arapçadır.

Bu sözcük ve diğer sözcükler üzerinde, daha önceleri durmuştum. Zaman buldukça, Türkçeye ve Türkçede yanlış kullanılan sözcükler üzerine duruyur ve yanlışları ayırmaya çalışıyorum.

Bu, benim için, bir görevdir. Bir pedagog olarak ta zorunludur.

Herşeyin birbirine karıştırıldığı bir Türkiye'de, en azından, lûgat ta, daha temiz, daha iyi olmak gerekiyor, diye düşündüm. Ma-kaledir, demek istedim.

Lûgat mı, dildir. Dil mi, yürek ister.

Türk Dil Kurumu mu, toptan dilsizdir!

Görev mi, Türkiye'de, ilerde, oluşacak bir toplumsal devrimde, ilk iş olarak, Türk Dil Kurumu'nu kapatmak olacaktır.

Her şey lûgat içindir.

Lûgat, kimliktir.

Lügatsız insanların kimliği mi, yoktur!

Ma-kalem budur. Bunu söylemiş ve yazmış oldum!

Dilsizlere de makalenin tanımını yapmış oldum.


24 Şubat 2016 Çarşamba

”Battal Gazi” Türkçesi...





Faiz Cebiroğlu


Soruyorlar. Türkçede kullanılan sözcükleri soruyorlar. Yine sordular: ”Hocam, Türkçede kullanılan ”battal gazi” ne anlama geliyor?”

El-Cevap: Sormakta haklısınız. Türkçenin yüzde 90'nı ”ecnebi” kelimelerden oluşması, gerçekten sözcükler karmaşasına yol açıyor. Bu, bir. İkincisi, Türkiye'de ”Türk Dil Kurumu” vardır ama dilden ve dillerden habersizdir ve üç: Kelime anlamlarını TDK sözlüğünden bulmaya çalışırsanız, karmanın karmaşası olur: ”Battal Gazi”Türkçesi olur!

Bu ne demektir?

Battal ve gazi sözcüklerine bakalım.

Türkçede battal: Kahraman oluyor. Türkçede gazi: Savaştan sağ olarak dönenler oluyor.

Hiç ilgisi yoktur; ve battal'dan başlayalım. Arapça yazılışı: بطال kalın t ile okunur: işsiz, güçsüz, geçersiz, geçersiz saymak, boş.... anlamını taşıyor ve kahramanlıkla ilgisi yoktur.

Gazi. Arapça yazılışı, غازِ : istilacı oluyor. Türkçede kullanılan anlam ile ilgisi de yoktur.

Bunları toplarsak, battal gazi: İşsiz, güçsüz istilacılar oluyor. Bu bağlamda, Türkçede, ”battal gazi Türkçesi” geçersiz ve istilâci bir dil oluyor!

Türkçe mi, ”battal gazi ”Türkçesidir!”

Türk Dil Kurumu mu, hem battal, hem de gazidir!

Kahraman nedir? Savaştan ”sağ dönenler” nedir? Sözcüklerin kökenlerinde mevcuttur!

El-batal, el-battal değil, Arapçası: البطل , kahraman oluyor. Kahraman da, Farsçadan Türkeye geçmiştir.

Gazi mi, Arapçada istilâcı oluyor. Arapçada, savaştan sağ olarak dönenlere, ”gazi” değil, ”yaralı muharipçiler” deniyor.

Türkçe mi, ”battal gazi Türkçesi” oluyor.

Türk Dil Kurumu mu, bir ”gazi” kurum oluyor!

Bitiriyorum. Türkçeye, Türkçe olmayan bir sözcük ekliyorum. Katıyorum: Veteraner! Bizler hem pratiğin, hem de sözün vetaranıyız!

Savaşın ve dillerin ”muharipleri” biziz.

Hem savaşta, hem de dilde ”kıdemli” olmak zorundayız!